- मातृका पोखरेल
अचेलभरी
म बौलाएँ कि के हो ?
नसोचेका कुरा देखिरहेको छु
आफैँलाई विश्वास नलागेजस्तो
के भइरहेको छ मलाई ?
के साँच्चै ऊ तपस्वी थिएन पहिले ?
कि मैले भेट्दै दलाल थियो ऊ ?
के गल्लावाल नै थियो पहिल्यैदेखि ?
के देखिरहेको छु म
कि साँच्चै म बौलाएँ ?
आजकल
आफैँलाई विश्वास नलागेका आवाजहरू
निरन्तर सुनिरहेको छु
के मान्छेको भन्दा
फ्याउरोको हुंकार सुन्दर हुन्छ ?
पक्कै नहुनु पर्ने
अचेल मलाई त्यस्तै बोध भइरहेको छ
वा मेरो कानले के सुनिरहेको छ ?
आफ्नै कानसँग आफैँलाई अविश्वास लागिरहेको छ
म भ्रममुक्त छु
उनीहरू झूट बोल्न मञ्चमा माइक खोसिरहेका छन्
आफ्नो व्यभिचारको व्यापार बढाउन
‘जनता’को नाम यति धेरै लिन्छन्
अचेल मलाई ‘जनता’ शब्द
कुनै अपमानको सम्बोधन जस्तो लाग्छ
हिजो जादुजस्तो लाग्ने उसको आवाज
कर्कश स्वरजस्तो सुन्छु
साँच्चै म बौलाएँ कि के हो ?
हिजो उसको आह्वानमा
मैले सडकमा आगो बालेँ
तर आज ऊ
बिचौलियाको योजना झोलाभरी बोक्छ
अब मेरो चेतनाले विद्रोह गरिरहेछ
हिजो विद्रोह गर्न उद्वेलित गर्ने उसका तर्कहरू
आज कसरी मालिकको स्तुतिमा गाइने
हनुमान चालिसाका भजन भए ?
साँच्चै म बौलाएँ कि के हो ?
के देख्दै छु आज ?
कि मेरो आँखामा मोतीबिन्दु उम्रियो ?
कि मेरो मगजको तार खुस्कियो ?
ऊ हिजो उज्यालोको दूत बनेर आएको थियो
उसको ओठमा नयाँ युगको मन्त्र थियो
उसका आँखामा भोलिको बिहान थियो ।
तर आज -
ऊ आफ्नै पुराना शब्दहरूमा आगो लगाउँदै छ
ऊ आफ्नै इतिहासको मूल्यलाई
सट्टाबाजीको बैनापत्रमा लेखिरहेको छ
कि यो मेरो भ्रम हो ?
अचेल घरिघरि मलाई
मेरा आँखामाथि शङ्का लाग्छ
मेरा कानमाथि अविश्वास लाग्छ
मलाई हिजोआज उसको अनुहार
मान्छे बेच्ने गल्लावालजस्तो देख्छु
कि म साँच्चै बौलाएँ ?
अचम्म लागिरहेको छ -
म मात्रै बौलाएँ कि
अरू पनि बौलाइरहेका छन्
ऊ हिजै थियो कि गल्लावाल ?
आज मात्र बनेको हो ?
प्रश्न घुमिरहेको छ मभित्र
म साँच्चै बौलाएँ कि के हो ?
ooo
No comments:
Post a Comment